گزارشی از نمایشگاه نقاشی «احجام محزون» در نگارخانه رادین مشهد | دغدغه‌های یک معمار در بوم نقاشی

ریحانه موسوی | شهرآرانیوز؛ نگارخانه رادین این روز‌ها میزبان نمایشگاهی از آثار نقاشی است که از گذشته تا امروز فرم‌های هندسی و عناصر معماری را نه تنها به عنوان ساختار‌های فیزیکی، بلکه به عنوان استعاره‌هایی از لایه‌های روانی و درونی انسان به تصویر کشیده است. در این نمایشگاه که «احجام محزون» نام دارد، سرستون ها، ستون ها، پله‌ها و گنبدها، در فضایی انتزاعی و شناور قرار گرفته‌اند. درختان بی برگ زرد و آبی، می‌توانند نشان دهنده رکود عاطفی، احساس تنهایی یا قطع ارتباط با طبیعت و زندگی باشند.

در ادامه، گفت وگوی ما با خالق این تابلو‌های نقاشی را می‌خوانید.

القای حس عاطفی به معماری

محمد صانعی، دانش آموخته کارشناسی ارشد معماری از دانشگاه شهیدبهشتی که در حوزه عکاسی و نقاشی نیز فعالیت می‌کند، درباره شکل گیری نمایشگاه خود گفت: از آنجا که تخصص من معماری است، همیشه به دنبال آن بودم تا نمایشگاهی با این موضوع برگزار کنم، اما فقط موضوع کالبدی معماری مدنظرم نبود، بلکه می‌خواستم تأثیرات معماری بر انسان و انسان بر محیط را به گونه‌ای در این آثار نشان دهم.

وی درباره نام گذاری این نمایشگاه بیان کرد: به دلیل اینکه مبحث نمایشگاه مربوط به معماری بود، اول به متریال آن فکر کردم و دیدم متریال اصلی معماری ما از دوران ساسانی به بعد خاک و خشت است. پیش از آن بنا‌های حکومتی مانند تخت جمشید از سنگ تشکیل شده، اما بنا‌های عمومی که مردم در آن می‌زیسته‌اند، خشت و خاک بوده است.

برای نام گذاری نمایشگاه به دنبال کلمه‌ای بودم تا بتوانم معنای خشت و سنگ را در آن مدنظر قرار دهم. سه اثر مربوط به تخت جمشید است و بهترین کلمه‌ای که آن را نشان می‌داد، «احجام» بود. در برخی آثار تقابل بین سنت و مدرنیسم، عقل و عشق و... دیده می‌شود. 

به همین دلیل ویژگی «محزون» را برگزیدم. این حس مربوط به انسان هاست، نه سنگ و حجم. شاید آن‌ها فضایی بسازند که ما را محزون یا شاد کند یا دیگراحساسات را در ما برانگیزند، اما خودشان صرفا دارای حس نیستند. من اینجا با دادن کلمه «محزون» به «حجم»، سعی کردم یک حس انسانی و عاطفی به معماری ببخشم.

در ادامه حتما بخوانید لیلی گلستان: ناامیدی برای هنر ایران بی‌معناست | جای قالیچه روی دیوار نیست، باید نقاشی خرید

آبی؛ رنگی عمیق، معنوی و مرموز

در بیشتر آثار این هنرمند رنگ آبی غالب بود. صانعی درباره این انتخاب توضیح داد: نقاشان به همه رنگ‌ها علاقه دارند، اما باید ببینند کدام رنگ را با چه تناسبی و در کجا استفاده می‌کنند. بیشتر تابلوهایم مقداری نمادین هستند و باید قدری سواد بصری، دانش زیبایی شناسی و نمادشناسی را در آن‌ها دخیل بدانیم. رنگ آبی یک رنگ عمیق، معنوی و مرموز است.

همچنین به دلیل اینکه زنجیر‌های تاریخی تابلو‌های مرا به یکدیگر وصل می‌کنند، از رنگ آبی در آن‌ها استفاده کرده‌ام و در تقابل آن رنگ مکملش نارنجی و زرد است.

صانعی در پایان بیان کرد: دوست دارم آثارم حس خوبی به مخاطبان بدهد و بعد از آن به ابعاد تاریخی توجه کنند و اینکه ایران سرزمین همیشه مقاوم بوده است؛ از زمانی که در اثر اولم به آتش کشیدن تخت جمشید توسط اسکندر اشاره شده است تاکنون.